بی‌خیالی

زخم‌هایی که بر دستانم دارم نه از خار کینه روزگار, از نامهربانی تیشه‌ام بود

میرا ... کریستوفر فرانک

در مدرسه، از اول می‌خواستم بهتر از دیگران کار کنم. اجباراً به رفاقت پناه می‌بردم که بزرگترین گناه دنیاست.

 

در سال دوم تحصیل بخاطر اینکه سه بار پشت سرهم در یک ماده شاگرد اول شده بودم، تنبیه شدم. به شواری رفاقت احضار شدم و از من خواستند که علت رفتارم را توضیح بدهم. برایم یکبار دیگر مقررات همشهری‌گری را شرح دادند: « بشر، در خدمت بشر؛ مالی که قابل تقسیم نباشد، مال بدی‌ست. هرچه کمتر باشیم، کمتر می‌خندیم. احتیاج یک فرد، وظیفه‌ی فرد دیگر است. شادی تقسیم نشده، اندوهی بَزک شده است.»

 

کتاب: میـرا Mira

کریستوفر فرانک Christopher Franke

+ حمید سلطانی ; ٧:٥٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱٢
comment نظرات ()

میرا ... کریستوفر فرانک

چون دیگر آینده‌ای ندارند از گذشته حرف می‌زنند. وقتی خیلی دویده باشیم و نفسمان بند آمده باشد، برمی‌گردیم و راهی را که دویده‌ایم اندازه می‌گیریم.

 

... بدون شک دارند از یک اولین حرف می‌زنند، چون به آخرین‌اش نزدیک می‌شود. 

 

کتاب: میـرا Mira

کریستوفر فرانک Christopher Franke

+ حمید سلطانی ; ٧:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱٢
comment نظرات ()

میرا ... کریستوفر فرانک

وقتی بتوانی به همراه چند نفر باشی، تنها بودن خلاف قانون است! 

 

کتاب: میـرا Mira

کریستوفر فرانک Christopher Franke

+ حمید سلطانی ; ۸:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱۱
comment نظرات ()

میرا ... کریستوفر فرانک

... چنانکه همه می دانند، بدی در تاریکی خفته است.

 

... به این ترتیب تنهایی مغلوب میشود، زیرا چنانکه همه میدانند بدی در تنهایی خفته است.

 

... هنوز در چشمانش پرتویی از بدبختی دارد که جزئیاتش را فراموش کرده است؛ ولی بار سنگین اش را حفظ کرده است.

کتاب: میـرا Mira

کریستوفر فرانک Christopher Franke

+ حمید سلطانی ; ۸:٢۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱۱
comment نظرات ()