بی‌خیالی

زخم‌هایی که بر دستانم دارم نه از خار کینه روزگار, از نامهربانی تیشه‌ام بود

زایش یک ایده

 

چیزی که اکنون ما را بدان تشویق می‌کنند، فردگرائی توأم با جمع‌گرایی است؛ یا بالعکس؛ فرقی نمی‌کند. در هر دو صورت این شیوه خطاست. این دو با یکدیگر هیچ سنخیتی ندارد و کاملاً در خلاف خواست‌های یکدیگر قدم برمی‌دارند. حیات جامعه با حرکت یکنواخت جمعی میسر است. هرگاه آرمان و ارزش و آرزو از ملتی رخت بست، آن ملت را مُرده بپنداریم. و این آستانه‌ایست که شیطان به روح ملت نفوذ می‌کند و پیشروی، بازمی‌ایستد.

در آخر داستان، در حقیقت‌جویی و عدالت‌خواهی، گم می‌شویم!

+ حمید سلطانی ; ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱/٢۸
comment نظرات ()